كه آن حضرت امام باشد . وأيضا هرگاه امامت مردد باشد ميان حضرت أمير عليه السّلام وميان أبو بكر وعمر وعثمان ، وبه اتفاق امّت حضرت أمير عليه السّلام اعلم وأشجع وأورع واحسب وانسب از آن سه نفر بوده باشد ، البتة أو به امامت أولى خواهد بود ، زيرا كه تفضيل مفضول قبيح است عقلا . وأيضا حق تعالى مىفرمايد هَلْ يَسْتَوِي الَّذِينَ يَعْلَمُونَ وَالَّذِينَ لا يَعْلَمُونَ إِنَّما يَتَذَكَّرُ أُولُوا الْأَلْبابِ « 1 » يعنى : « آيا مساويند آنها كه مىدانند وآنها كه نمىدانند ؟ متذكر نمىشوند آن را مگر صاحبان عقول » ، وباز فرموده است أَ فَمَنْ يَهْدِي إِلَى الْحَقِّ أَحَقُّ أَنْ يُتَّبَعَ أَمَّنْ لا يَهِدِّي إِلَّا أَنْ يُهْدى فَما لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ « 2 » يعنى : « آيا كسى كه هدايت كند بسوى حق سزاوارتر است به آنكه متابعت أو كنند يا كسى كه هدايت يافته نشود مگر آنكه كسى أو را هدايت كند ؟ چه مىشود شما را چگونه حكم مىكنيد ؟ » ، ودر وقتي كه ملائكة خود را أحق دانستند به خلافت در زمين از حضرت آدم عليه السّلام ، حق تعالى به اعلميّت آدم عليه السّلام بر ايشان حجت تمام كرد ، ودر وقتي كه بني إسرائيل رياست وپادشاهى طالوت را قبول نمىكردند خداوند عالميان اهليّت أو را به علم وجسم كه ملزوم شجاعت است بيان كرد وفرمود وَزادَهُ بَسْطَةً فِي الْعِلْمِ وَالْجِسْمِ « 3 » . واز طريق عامه وخاصه متواتر است كه همهء أصحاب خصوصا آن سه خليفهء به ناحق در آيات واحكام مشكله به حضرت أمير عليه السّلام رجوع مىكردند وآن حضرت هرگز به ايشان در حكمي از احكام يا تفسير آيه‌اى از آيات محتاج نشد « 4 » ، وهمچنين در زمان حضرت امام حسن عليه السّلام امر خلافت مردد بود ميان آن حضرت ومعاوية وقطع نظر از كفر معاوية هيچ عاقل شك ندارد در اعلميّت وساير كمالات آن حضرت ونقص واجتماع كل

--> ( 1 ) . سورهء زمر : 9 . ( 2 ) . سورهء يونس : 35 . ( 3 ) . سورهء بقره : 247 . ( 4 ) . مناقب ابن شهرآشوب 2 / 397 - 415 ؛ كنز العمال 6 / 531 ؛ الموطّأ 2 / 180 و 195 ؛ فرائد السمطين 1 / 371 ؛ مناقب ابن المغازلي 86 .